Мықтылық – Абдрахман Асылбек

Бір досымыз қызып қалып,
Қабырғаны сүзіп барып,
Қаңғалақтап жүріп кетті,
Дәретханаға кіріп кетті.
Содан сол дос ұзақ кетті,
Шығар мезгіл ұзап кетті.
Қапаландық бұған анық,
Бұдан әрі шыдамадық:
«Шық та шық!» – деп, есікті ұрдық,
Шығады деп тосып тұрдық.
Достым, бірақ, ашпады есік,
Қайттық кері «қасқа» десіп.
Біздер солай сыртта қалдық,
Тағы біраз ұрттап алдық.
Келер таңда бір-ақ тұрдық,
Достың жайын сұрап тұрдық.
Сөйтсек, жазған ұйып қатты,
Дәретханада ұйықтапты.
* * *
Міне, нағыз мықтылық,
Іштік тағы тік тұрып.