Қызыл гүлдің жыры – Кадрия Темірболатова

Асыл тасты білезігім,
Жанарымда жүзеді мұң.
Сыйлап едің Қарайдарым
Ұмытылмас лебізің.
Сені қалай ұмытайын.
Айдикердің жанынан,
Ақсүйектер тамынан
Ұзатып салдың көзіңмен
Сені қалай ұмытайын?!
Жалғыз терек бау болмас,
Жалғыз тас та тау болмас.
Шолпан шықпай таң атпас,
Қазақтың нары Қарайдарым
Сені қалай ұмытайын?!
Тамшы-жасы ағады,
Моншақ-мұңым тамады.
Қыз дегенің өмірдің
Аз-ақ күндік қонағы.
Қыз-мұңлықтың шері көп,
Басатұғын өрі жоқ.
Көңілімнің көктемі
Көрінбейді төрі боп.
Атам салды лаңды
Үмітім енді құлар-ды.
Мен бейбақты жылатып
Күйеуге беріп тынар-ды.
Сүйгенім едің Қарайдар,
Жетер ме екен жан айғай.
Қызылгүлдің жырына
Қарайлай жүр, қарайлай.
Жүрегім шерлі, зарлымын,
Тас болды менің тағдырым.
Қарайдарым сен үшін
Тәрк еттім тірлік барлығын.
Қарайдарым, сүйгенім,
Мені өзіңмен ала кет.
Егер амал таппасаң,
Мойыныма қыл арқан
Құрбандыққа шала кет,
Қарайдарым! Қайдасың?