Қыз сыры – Мылтықбай Ерімбетов

Сені ұнатып, оянғандай бір үміт,
Бір үміттің жылуына жылынып.
Жүрген едім, «жас» деп аяп сен кеттің,
Қатар баспай, жалғыз өзің бұрылып.

Мейлі, дедім өтер-дағы өмірлер,
Жерге түсер көкке ұшқан көңілдер.
Сөніп қалған үміт қайта оянар,
Тіктелетін шығар, сынған сенімдер.

Өтпейтіндей көрінетін бір сағат,
Алыстауда жастығым да күн санап.
Жас екен деп таңырқама енді сен,
Жылдар кеткен тұманымен тұмшалап.

Бара жатсың, кеше көрдім көшеде,
Сен атаға, мен ұқсаймын шешеге,
Болды енді, қарай берме, қарама,
Сенің жасың, менің жасым нешеде?!

Немере боп, шөбере боп ол енді,
Жастық шағым әлди айтып жөнелді.
«Жассың» деген сөзді айтатын «жас адам»,
Шөбереге айтып отыр өлеңді.