Жас көрдім деп ұшынан жанарымның – Толқын Қабылша

Жас көрдім деп ұшынан жанарымның.
Халім сұрап, қайтесің?!
Жаралымын!
Жұлым-жұлым жүректі қолына ұстап,
Күлімдемек болады тән-алыбым.

Жанның дертін емдейтін кім бар, сірә?!
Бақытым да, сорым да бір басымда
Қылбырауға түссе де, үзілмеген,
Жапырақтай жаным тұр шың басында.

Адалдық қой, тәрк етпес құс ұясын.
«Нәзіксің» деп несіне жымиясың?!
Тәңір сүйген жүректің лүпіліндей,
Ұға алмайсың, жанымның құпиясын.

Болса дағы сәттерім,көп түңілген,
-Халім сұрап,
Қайтесің, күпті күннен.
Теперішін жазмыштың сілкіп тастап,
Тіл қататын тағдырға,
Мықтымын мен!