Өлең, жыр, ақындар

Көршіміз бен «қабаған ит»

  • 04.05.2020
  • 0
  • 0
  • 2225
(Мысқыл)

Иә, бұл төбет қой, көк төбет,
Мойнына көп салды шынжыр дақ.
Көрген жоқ өмірге ол өкпелеп,
Шынжыры тұрсын тек сыңғырлап!

Шынжыр ғой, о сорлы шынжыр-ай,
Иттерге шынжырдың шылдыры – музыка
үніндей.
Шынжырды берген соң бір «құдай»,
Тұрады иттің де иттігі білінбей.

Деме, дос, болып па сол да өлең,
Ит пенен ит болсаң күн жырла, түн жырла.
Әңгіме: ит ұстар қолменен,
Иттерді байлаған шынжырда.

Иті де...
көрші де жақсы адам,
Жақсы адам – айтсақ та не біліп
«Қабаған ит» деген сөзді оқып қақпадан
Кетті жұрт иттерше ырылдай шегініп.
Жақсы адам. Сондықтан жүреміз именіп,
Сыздап тұр жүзі әне.
Тілді ол адамнан үйреніп,
Иттерден алыпты ызаны.
Ол менің бұл сөзімді естісе – бас кетті,
Ант етем куә ғып күн, айды!!
Шынжырлы ит беріп «құдайым» жақсы етті,
Әйтпесе, өзіне қай шынжыр шыдайды?!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Шүкір, шүкір!

  • 0
  • 0

Нақ сол түні ақынға үкім кесілді,
дар арқаны — бір қыл арқан есілді.
Бір ат арба туарылды сол түні,
бір айбалта суарылды сол түні.

Толық

Түн

  • 0
  • 0

Ызың-ызың ететінің не сенің,
онсыз дағы жайсыз менің төсегім:
еске түсіп біреулердің қорлығы,
біреулердің айтқан жала-өсегі.

Толық

Күмән

  • 0
  • 0

Сонда сен бір сөйлеп едің нан ұстап —
мен жазылдым. Ол күн кетті алыстап.
Наныңды ұстап Мысыр бардың, Шам бардың
саған емес, нанға сеніп мен қалдым.

Толық

Қарап көріңіз