Тонға оранған балалық – Баянғали Әлімжанов

Сары аязда
Сабан иісі бұрқыраған әкеміз,
Сырттан кірсе шұрқырасып,
Біз таласа жетеміз,
Қарағайдай қара тонын
Шешкен бойда шуылдап
Көкпардай ғып
Төрге тартып кетеміз.
Таласамыз,
Тулаймыз кеп кіл қара,
Екі жеңге тығыламыз ұрлана,
Қара шалдар мол еді ғой кеңқолтық,
Бір жеңіне сиып кеткен бір бала.
Қиқуласып,
Оранамыз, аунаймыз,
Қиялдаймыз...
Қарлы орманға заулаймыз,
Қара тонның қолтығынан сығалап,
Көздейміз кеп,
Аю, қасқыр аулаймыз!
Аяз қысқан қысқы кеште,
Терезе де демін тартқан булығып,
Тонға оранып,
Ұядағы балапандай сезінеміз жылылық,
Қайда шіркін қамсыз күндер,
Бақыт кешкен алаңсыз,
Ата-ананың қанатындай
Қара тонға тығылып!
Тоннан шықтық,
Шетелдік сән киім кидік,
Жолыменен жобаның...
Әлі күнге сағынамын ауылдағы
Ақпанның ақ боранын,
Қарағайдай қара тонды
Естен тана аңсаймын,
Иісі аңқыған
Құнан мен тай, қой мен сиыр,
Қораның!