Күрең күздiң өлеңі – Нұржан Қуантайұлы

Күреңқабақ мына күннiң ажары,
Күрең күздiң қайтқан ба әлде базары?
Әй, белгiсiз дәм бұйырып,
Мына ұлдың
Жiбi түзу бiр өлеңдi жазары.
Сыбағысып батпақ жолдың сүддiнi,
Көз бозартып ұңғылы мен шұңғылы.
Болмағандай жайма шуақ жаз күнi,
Болжап-барлап ұға алады кiм мұны?
Тезiн шағып ұзындық пен ендiктiң
Терiстiктiң тентек желi,
Ентiктiң.
Жаңғыз терек бой бермейдi-ау шiренiп
Қарақұстай басындағы жемтiктiң.
Жүдеп қапты жапырақсыз тал бiрақ,
Бiреу үптеп кеткендей боп жалбырап.
Салы суға кетiп көктiң.
Еңсесi
Ескi тонның етегiндей салбырап...
Қарашаңыз уытты екен әскере
(Осы өлеңдi оқимыз ба ес көре?)
Күпiнедi сарала бақ көңiлсiз
Күнi кеше болмағандай ештеңе.
Көше лайсаң,
Жер-баласын жек көрмей
Ауыр бұлт сыбағасын төккендей.
Құдайға рас,
Әлем-жәлем қу көңiл
Әлдебiреу иянаттап кеткендей.
Е, дүние,
Сен де өзгередi екенсiң,
Есерлiктi қанша пендең көтерсiн?
Жанып-сөнген оты құсап шөпшектiң
Бұл жалғаның етер шын...