Ай-Зер – Арайлым Мұраталиева

Ай-Зер

Терезе алдында тұр едім,
Сыр іздеп аспаннан.
Мен түннің көргім кеп жүрегін
Түнекке аттанғам.

Кешіргім келмейді ерінді
Жетім деп атаған.
Шертілмей жүрген көп шерімді
Мен емес жасаған.

Мен жалғыз емеспін, аяулым,
Менің де бар таңым.
Төрінде жүріп-ақ ояумын
Таскөңіл ортаның.

Ай жалғыз деп еді бір бойдақ,
Айнаға қарамай.
Сұлуын кешелі жүрді ойға ап
Сүйкімсіз кəрі ағай.

Көзінен жас көрдім соқырдың,
Төгілген санама.
Қаламды жылатып отырмын,
Хат жазып анама.

Куə оған дəптердің парағы,
Куə оған Ай керім.
Жүрегім дүрсілдеп барады,
Көнемін, қайтемін?

Секундтар селк ете қалғанда,
Өлеңге айналам.
Мен жалғыз емеспін жалғанда,
Қарап тұр Ай маған...