Сағыну – Арман Әділбек

Жаңбыр сіркіреп тұр,
Бұрынғыдан бір айнымай-ақ.
…
Тізіле себілген тамшылар ішінде
Әлде біреуі
Ештеңелерден бұрынғы
Самалдай шалқыған сәуірді,
Немесе,
Ақмарал жанарын
Есіме салады.
…
Қарашығыңдай ғана қараңғы тамшы қалқып барады аспанға,
Бұлтқа қарай,
Әлде,екеуіміз адасқан сырлы сарайды бетке алып.
Соңында қалып бара жатқан
Бостық пен барлығы
Тек қана,
Көзімнің ішінде күбірлеп.
…
Малмандай су болған
Тұйықтаулы көшелер,
Бүрісе ырғалған жапырақтар,
Көзді ашып- жұмғанша
Ақпа жұлдыздай
Жап-жаңа және ескі жолдарға жұтылған іздер,
Әп- сәтте сұрланып үлгірген көлеңкелер,
Өзгелер миында жөңкілген
Менімен титтей де қатыссыз уақыттар.
…
Жақұт тәжісі жарқырап тұрған бостандық
Қоңыр шапанды жалғыздыққа айланып кеткен…
…
Жаңбыр сіркіреп тұр.