Ана десе қайысады қабырғам – Абдулмахмуд Пошатаев

Ана десе қайысады қабырғам.
Жырақ жүрмін, ол кісіні сағынам.
Анам еді аңқылдаған көңілі,
Сырын айтып жарылатын ағынан.
Құтты болсын анашым ау мерекең.
Өзің едің бағы асыл, берекем.
Ауырғаның көңіліме батады,
Бақытым да, байлығым да сен екен.
Баянды етті Алла сенің бағыңды.
Сындыра алмай жын-шайтандар сағыңды.
Келіндерің өзіңіздей болмады,
Бала көңіл,
Бала жүрек сағынды.
Ұйықтай алмай қиналамын сарылып.
Сол баяғы сезім оты, бағынып.
Өмір сынақ, тағы есімді жиярмын,
Жүрегіме қонса екен деп, тағы үміт.
Адастым-ау, сұрайыншы кешірім.
Ардақты ғой, ана деген есімің.
Көз алдымда, қарағаның мейірмен,
Ұлың жатқан бөлмені ашып есігін.
Қалбалақтап қасында жүр әкемнің.
Әйел керек, сүйеуісіз әкемнің.
Қос тірегім сіздер тұрған уақытта,
Жұмбағы да шешіледі ау қатемнің.
Өткені мен нақ ұлымын, әкемнің!