Cөз – Ардақ Нұрғазұлы

Империядан қалған сарайдың төбесінде тұрған жалау тыныш
Сезеді алыстан дауыл көтерілгенін
Мерекеден кейінгі алаң қаңырап бос тұр
Тереңде жүзген адамның теңіз түбіне түскен көлеңкесі секілді

Шырмауық гүлдің сабағында дамылдаған күндер
Қауашағын түнде ашады
Өзенді кері бойлап жүгірген балалық шағым
Аққан жұлдыздармен жарысып барады

Сіріңкенің бір тал шрпысын тұтатқанда, Тарих,
Ақ қағаздың бетіндегі қара ноқат жарқ ете қалады
Із аңдыған қара мысық қараңғыда үнсіз тың-тыңдайды

Түсімді жұмарлап, ұсақтап жыртып
Аспанға шашып жібердім
Өмір бойы жатыққан бір күйді ақыры шертіп болып
Ақырғы рет шанақты қағып тоқтағандай
Шексіз биіктен қапалақтаған ақ жоңқа, ақ қарға
алақанымды тостым

Сөз
Табақтың шеңберін бойлап жүйіткіген құйын
Ұмытудың соңынан қуып барады
Сөз
Қараңғыда аз кідіре тұршы
Шуағың шеңбердің шегіне жетсін.