Қыспақ

Кім ұға алар тірліктің қу баянын?
Уақыт та дес бермейді судай ағын.
Отырам оңашада ойға батып,
Ыңылдап ақ әжемнің угәй-әнін...
Ұлғайған соң заманның зар-наласы,
Құнсызданып барады ар бағасы.
Ауылға безіп кеткім кеп тұрады,
Қажытқанда қаланың қарбаласы.
Иманға ұйып, дәретпен Құран ұстап,
Жүрмеген соң -
Сананы тұман ыстап,
«Күнде жиын, күнде той» болып кетті,
Мешітке баратын жол тым алыстап...
Оң жағымнан «аждаһа» арбағандай,
Сол жағымнан «нән аю» жалмағандай,
Қыспаққа алған кеселден қорғана алмай,
Қарекетсіз қалғаным... қозғала алмай.
Түстім де даңғазаның ортасына,
Алдандым жұрттың арзан қолпашына.
...Қанатын жая алмай жүр қайран өмір,
Тығылып қабатты үйдің қалқасына.
Кім ұға алар тірліктің қу баянын?
Уақыт та дес бермейді-ау судай ағын.
Отырмын оңашада тағы ойланып,
Ыңылдап ақ әжемнің угәй-әнін....

---