Күздің күні

Жібін жалғап үміттін іңкәрліктен,
Бағытынан жаңылмай кім бар күткен,
Ердің серті қашанда өлмейтінін,
Ұғындырып тұрғандай гүлзар біткен.
Жалын сүйсем мен қалай жанбай қалам,
Мен емеспін қалқатай жан байлаған
Қуанамын еректеу қуат алып,
Күзді күні гүл көрсем сарғаймаған.
Ия, Еркем жігерім жол құрады,
Тәңір ісі қаласа болдырады.
Мынау күздің суығы түк емес-ау,
Сенің үнсіз қалғаның тоңдырады...