Мен келемiн тайғанақтап – Құралай Омар

“Мен келемiн тайғанақтап
Сол маңда...”
Г. Салықбай
Ара қашық...
Болмаған соң жүз қадам,
Сезiм әлде мұздаған –
Дауысың сап-салқын,
Далада шық.
Жанымыз болған қайық,
Перiште жолдан тайып,
Тапты алтын,
Ала қашып...
Ұсынды жүрекке кеп,
Бұл күнде тiлек те көп,
Сақтар түн
Араласып.
Көзiмде бұлт жауады,
Көңiлiм сыртқа ауады,
Жақтар кiм?! ...
“Бала – ғашық”...
Сен бе едiң?
Мазалап түсiме енген,
“Сыртым – сау, iшiм өлген”
Құр сүлдерi.
...Сенбедiң
Ой iшiп түнiменен,
Ояудың бiрi мен ем.
...Күрсiнгенi...
Төнбе күн
Маған ғана, ас
панға шық,
Өтiнем, жасқанба түк.
Күлсiн жерi.
Өң бе мұң?!
“Шаттықты жамап жанға,
Сезiмдi қамап таңға
Жүрсiң” – дедi
...Жеңбедiм...