Далада дауыл емес, сұйық жел естi

Далада дауыл емес, сұйық жел естi,
Жанымды мұң торыды, күйiк емес-тi.
Түсiмде көрiп сенi жете алмай,
Оянып кеттiм тағы сүйiп елестi.
Iздедiм елесiңдi қуып сағымды,
Жеңгендей болып едiм жуықта мұңды.
Көңiлiм жер боп қалды көкте жүрген,
Көрген соң сенсiз тұрған суық тағымды.
Сен жоқсың, кеткiм келдi кезiп даланы,
(Қалайша жақсы көргем төзiп қаланы?)
Саған деген сағыныш жүрегiмдi,
Сеземiсiң, жаным-ау, езiп барады.