Тәттi ұйқымды бөлiп түн

Тәттi ұйқымды бөлiп түн,
Маза бермей азаптап.
“Жалғызсың, – деп – көрiктiм”
Ай күледi мазақтап.
Жұлдыздар да жамырап,
Көзiн қысып тұр маған.
Жел соғып, суық аңырап,
Жалқылығымды бұлдаған.
Жалғызбын. Ояу. Түн iшi.
Алайда екеу жүрегiм.
Тарылып ол да тынысы,
Менi ойлап отыр, бiлемiн.
Көрсем деп шығар жүрген де,
Сағынып, аңсап серiгiм.
Мына аспан, мына түндерге
Жалғыз деп айтты менi кiм?!