Сен қалдың торғын оранып – Әбілда Аймақ

Сен қалдың торғын оранып,
Қап-қалың ойдың ішінде.
Еске алдың мені, ол анық
Жиілеу көрдің түсіңде.
Жетелеп сағым-сағыныш,
Барып та жүрдің бақтарға.
Есіттің сөзді жаңылыс,
Мені ойлап кейде жатқанда.
Кетсең де бір сәт серуендеп,
Қиялдың мініп кемесін,
Алдыңнан талай керуен боп,
Өтіп те жатты елесім.
Қалғандай болдым мен келіп,
Үй арты кетсе дүбірлеп.
Жоғалып, тіпті, сенде ерік
Атымды айттың күбірлеп.
...Өкіндің мұңға батып көп,
Үйленгенімді есіттің.
Өкіндім мен де,
Ғафу ет,
Осының бәрін кеш ұқтым.