Көз алдымда күндіз-түн тұрасың менің – Әбілда Аймақ

Көз алдымда күндіз-түн тұрасың менің,
Таң шапағын ұялтар расында өңің.
Қасыңда сенің малынып нұрыңа мәңгі,
Тек өзіңе тірлігім ұнасын дедім.
Басылмай қойған өксуден солығым менің,
Жақсылыққа да түсімнің жорыдым көбін.
Жасымнан жалын ішіме сыймай келген соң,
Ләззаты балдай түндердің торыдым кенін.
Қажытып күндер тозақтың орынан терең,
Келмеуші еді ешқандай оңынан да өлең.
Ертегідегі бақытқа мына фәниде,
Ойда жоқ еді кенеттен жолығам деген.
Жан екенсің күйің де, жасауың бөлек,
Жөн де болар тұтқыннан босауым, демек.
Бәйіті құрсын бейдауа дертті дертетін,
Тек өзің барда бір ғасыр жасауым керек.
Қайғы мен мұңнан жаралған өмірде мынау,
Өзіңді көріп өзгеше жеңілдедім-ау.
Өлеңнің Пірі дегенім, құдай біледі,
Сәуірдің соққан самалы — сенің демің-ау!