Шатыр да шатыр басымда мынау

Шатыр да шатыр басымда мынау,
Найзағай отын жасырмадым-ау.
Шарапқа толы кесе төңкеріп,
Өрекпіп ойдан басылмадым-ау.
Сезімді сақтар асылдарым-ау,
Соғыстым барып жасынға мынау.
Сала алмай жасық масылға бұрау.
Ардың да күрдің тасырладым-ау.
Өлеңді өртеп, ұшырып күлін,
Сонда да оған ашынбадым-ау.
Болмысым түгел көніп те тұрды,
Албасты бірақ төніп те күлді.
Қояды дейсің ашынған сезім,
Еркіне кімді, ерікке кімді?
Қасымда бәрі еріп те жүрді,
Сиқымды семген көріп те білді.
Көктемім көшіп, жоғалды жалған,
Байлап та кеткен өрікке гүлді.
Үн-түнсіз жатқан үдеріп үрей,
Кемігімді тағы келіп кемірді.
Бәрін де көрдім кірпігімді ілмей,
Ұлыды боран жыртығымды үрлей.
Үілдеп тұрды кеудемде дал-дұл,
Боранмен, әсте, күркірім бірдей
Қалықтап ұшып, алыстап кеттім,
Мен үшін, бәлкім, түлкі күн кеней.
Бірақ та мынау құбыжық жердің,
Тұрар деймісің жұрты күндемей...