Ашыл, тұман?

Ашыл, тұман?
Құшағыңды жай, ғалам,
Аптабыңа қайнап-қайнап сарқылғам,
Өмірім бар өзіне-өзі алданған,
Дау мен жауым бар қалмайтын артымнан.
Дау боп кеткен азды-көпті даңқым бар.

Басыл, тұман!
Аласұрған, ақырған,
Маған біткен қайғымдайсың,
Тартынбан,
Жан-жағымнан таласа үріп, атылған,
Көре алмайтын сансыз жауды көп иттей,
Ешкімімнің жоқтығына қарамай,
Шабуылға шақырып ап, ал,сосын,
Қан-қан болып көк иттей боп таланып,
Жалғыз қалып аһ ұрғам.

Басыл енді,
Дауыл менің не теңім!
Осы алғаным жетеді!