Көсіліп те кете алмай – Сәкен Иманасов

Көсіліп те кете алмай,
шешіліп те,
бағындырып қойған соң не шірікке,
жұрт тынышта,
су тимей,—
жүнім түсіп,
күнім түсіп,
қор болды-ау есірікке!
Кемеңгерім қайда деп,
кемел ұлым,
қажи берем қарадай неге бүгін?
Желбаулары жібектен желкендердің,
ертеңгі елдің ендігі сенері кім?!..
Қатуланып,
қаһарын жау тіккенде,
жетеді ғой бір күні дау түпкі елге,
Немереміз өзгеден кем бола ма,
жем бола ма жаман мен жәутіктерге!
Көкіректе көп өксіп қаншама әнім,
көрінгенге емексіп, шаршағамын!
Жаға біл де,
жүре бер,
жаман ұлға,
амалың не,
жетпесе баршаға әлің!
Елім дейтін еңіреп есіл ерім,
етігіңмен лай су кешіп едің!
Дәрменім аз,
дәмем көп, не қылайын,
қолдан келген жәрдемім осы менің!