Көбейе берсе мұңлы күн

Көбейе берсе мұңлы күн,
дүние қалай болмас тар.
Шымбайға батып шындығым,
шыдамай кеткен жолдас бар.
Бағымды сынап, ел көшін,
бастасам деген тұстарда,
терісі тарлау теңдесім
тепсіне келіп,
түсті алға.
Жаурады жазда жаным кіл,
түсіне қоймай жұрт әлі,
теріске бағып тәлімді ұл,
діңкемді құртып жүр тағы.
Дүбірді көріп,
құлшынып,
делебем күнде қозғанмен,
икемге келмей тіршілік,
жүйкем де түгел тозды әбден!