Кештіғұрым ескенде тау самалы

Кештіғұрым ескенде тау самалы
менің жаным ғажап бір ән салады.
Ән саламын, сүйгелі бір сұлуды,
бір сұлуды сағынып аңсағалы.
Кешкі мұңнан, кешір дос, безінбедім,
кешу сұрар көбейді-ау кезім менің.
Бір сұлуды сүйдім мен, бір сұлудың
енді маған болмасын сезінгелі.
Уақыт өтіп барады, бүгінгі әнім
тау-самалдай ойнақы, құбылмалы.
Жалтақтадым әр жаққа, әр сағаттың
енді қайтып келмесін ұғынғалы.
Сағаттар барады өтіп омыраулап,
құлын боп,
құлын таққан қоңырау боп.
Барады ұзап әлі, ұзап әлі —
ұмтылдым арқан алып, тұзақ алып.
Неғылсын, о, неғылсын құлын мені —
тастап ем қыл тұзақты — ілінбеді.
Жақындап қалып едім — жөнелді ытып,
мен қалдым осы жерде өлең күтіп.
Өзен боп ақты күндер жағаны үгіп —
қараңдап кетті бірге балалығым.
Жүгірдім айқай салып жар жағалап,
ұстайын деп ұмтылдым қармақ ала.
Неғылсын толқынды өзен-күндер мені —
ырғып ед бір бүктеліп — үлгермедім.
Жан таппай, жаға таппай жармасуға,
аңырып тұрмын осы жар басында.