Түнгі жыр – Исраил Сапарбай

Сезiмiм саған деген салқындады,
Аптығып, алабөтен алқынбады.
Қаласа – қара судан қаймақ тартқан
Қарғам-ау, сол баяғы қалпың кəнi?
Қарғам-ау, қалпың қайда сол баяғы?
Қайда сол омыраудың орқояны?..
Көз жетпес, сөз өтпесiн бiле тұра
Көңiлiм көктегi Айға қол жаяды.
Көктегi Ай бара жатыр дөңгеленiп,
Желкенiн желқайықтай желге керiп.
Жамылып жарым түнде бозаң сəуле
Тұрмысың сол Арманды сен де көрiп…
Ай – арман,
Дүние – жалған тез өтпелi,
Беймезгiл бiз – жолаушы кезектегi.
«Көзқұмар, көрсеқызар көбелек» деп
Кезiнде кiмдер менi сөз етпедi…
Сен – жалғыз,
Мен – оңаша түн ауғалы.
Көңiлдi көлденең кеп кiм аулады?
…Сезiмге салқынсыған сыңар таппай
Жүрегiм жылауда əлi, жылауда əлi.