Ол – Исраил Сапарбай

Жабырқап жадау жүрек,
Жайқалмай жыр,
Ол саған жан сезiмiн айта алмай жүр.
Жасқанып есiгiңнен ене алмай жүр,
Мас болып махаббатқа қайта алмай жүр.
Бiлмейсiң,
Сезiнбейсiң,
Сен ұқпайсың,
Себебi... аз ойланып, көп ұйықтайсың.
Өмiрдiң сұрқай өңдi сұқ көзiнен
Жасырған Жаппар ием Тобықтайсың.
Келмейсiң,
Кездеспейсiң,
Жолықпайсың,
Толғанып,
Тобаңды айтып,
Торықпайсың.
Елп етпей өзiң түгiл Елесiңе
Жек көрiп кетедi-ау деп қорықпайсың.
Ол сенi ұмытпайды, ұмытпайды –
Алласын аузына алып ұлықтайды.
Үмiтiн, су алса да, суытпайды,
...Жалғызды жар төсегi жылытпайды.
Бiлмейсiң,
Бiле алмайсың,
Сезiнбейсiң,
Зейнеттен,
Бейнеттен де безiнбейсiң!
Ерге бiр,
Есiкке бiр елеңдеген
Үмiттiң үкi көздi өзiндейсiң.
Таңдайда дəмi қалған шербеттейсiң,
Бесiгiн беймаз күннiң тербетпейсiң.
Өзi жоқ..,
Көлеңкесi бар бейбаққа
Фəниде,
Бақида да сен жетпейсiң!..