Мезi мезгiл меңдеп менi бiр өңшең

Мезi мезгiл меңдеп менi бiр өңшең,
Көптен берi көтерiлмей жүр еңсем.
Аллаға мың шүкiршiлiк айтар ем,
Ауруымнан айықтырып жiберсең.
Көңiлiмде – көбiк көшкiн, күрең сел...
Бүгiн тағы көтерiлмей тұр еңсем.
Жүзiң жылып,
Жiбiр ме едi жүрегiң,
Жiбек жiптен өлең тоқып, жыр өрсем?
Жырың жұмбақ,
Түрiң қымбат...
Кiм ең сен?
Тiлегiмнен табылар ма ең, тiленсем...
Қара жолда қаңғып жүрiп,
Қайтер ең,
Қасың менен қабағыңа тiрелсем?