Көңіл күйім еленбей көгендегі – Исраил Сапарбай

Көңіл күйім еленбей көгендегі,
Дос өз жайын ойлайды менен гөрі.
Телегейдің тұңғиық түбі терең,
Көрінбейді маржаным тереңдегі...
Мадақ сөзді қайтемін май татыған?
Шертетін сыр,
Əлі алда айтатын əн!..
Дауыл тұрса – сабамнан асып-тасып,
Дауыл тынса – шарамда қайта тұнам.
Муза менен Көңілді мұң жайлайды...
Түбі шикі тіршілік тіл байлайды.
Мен тұйықпын –
Түбі ұйық тұңғиықпын,
Тұңғиықтың түбіне кім бойлайды?..
Секем алар жайым жоқ,
Сезем бəрін:
Телегейге кеп құяр өзен барын.
Үнсіз, тілсіз жүргенім іштен тынып
Елгезектің ерқашты езер жанын.
Өзен суы лайсаң, тым ағынды,
Таси қалса, тарс бітер құлағыңды!
Бұла мінез,
Құла тай,
Құба таңдай
Бүлкілдеген сағындым бұлағымды...
Өзен суы өзімшіл,
Сабасы кем,
Телегейдің саласы, сағасы кең.
Алып ұшқан жүректің өртін басып,
Жан ұғысқан жарасар жағасымен...