Шыда, шыда...

Шыда, шыда, сəл шыда, шыда, жаным,
Аман болсақ табармыз бір амалын.
Ағылады аузыңнан əлі-ақ ақ май,
Табылады тəңірден сұрағаның.
Шыда, шыда, сəл шыда, шыда, жаным,
Сонша неге түңілдің, тұраладың?
Есі бүтін перзенті емес пе едік
Екеуміз де Жер атты ұлы ананың?!
Шыда, шыда, сəл шыда, шыда, жаным,
Жұбанарың, əлі алда қуанарың.
О заманда бұ заман көріп пе едің
Жер-ананың емшегі суаларын?
Шыда, шыда, сəл шыда, шыда, жаным,
Сырт беретін кезі көп сыбағаның...
«Шыдам – құлдың құны» деп таусылғанда
Тауып айтқан сөзі бар ғұламаның.
Шыда, шыда, сəл шыда, шыда, жаным,
Шырқын кетіп сонша не жылағаның?
«Заман» деген əлі біз қу түлкінің
Қуып жүріп терерміз құмалағын...

---