Ақын гүлі – Исраил Сапарбай

Қызарады қызды айтсам жүзің неге?
Қинай ма əлде қыпша бел, қызу дене?
Ақын гүлін, ағайын, аялай гөр,
Болмайды оны таптауға, үзуге де!
Ақын гүлі...
Бірі ару, бірі керім.
Түсіңде де түстейсің түрін, өңін...
Уылжыған дəмімен дəрменді алар
Үлбіреген, үздіккен шырын ерін.
Қылығына,
Көз тояр тұнығына
Бірі құла,
Бұл гүлдің бірі бұла.
Қозға айналып кетеді тұлабойың,
Қол тигізсең болғаны бұрымына!
Жасырған боп төсіне екі алманы
Бермен қарай қызық-ау бет алғаны.
Ермін деген жігіттің жəне қызық
Екі алмаға ұмсынып жете алмауы.
Көзақы алмай ғайыптан көрген ізге
Көктен емес, сен оны жерден ізде!
Ақын гүл шоқ-шоқ боп келе жатса
Көше айналып кетеді көрмеңізге!
Келсе болды көктемнен тілдей хабар,
Бүр ашқанын бір күнде білмей қалар.
Құшағында жігіттің қауыз ашып,
Құшағында жігіттің гүлдейді олар!