Домбыра – Исраил Сапарбай

Домбыра,
Жылатасың,
Жұбатасың...
Көңілді жардан, құздан құлатасың.
Жанымды жас баладай еркелетіп,
Əлдилеп, аялауды ұнатасың.
Даусыма қоңыр үнің дөп келеді,
Өзекті, сен болмасаң, дерт көмеді.
Көмейге көк қорғасын құйған күндер
Тыншытпай..,
Түн ұйқымды төрт бөледі...
Тағдырым тар кешуде не көрмеді?..
Тəңірім айырмағай сенен мені.
Əнімді əудем жерге əуелетсем,
Құлағың құр аттайын елеңдеді.
Ұқсастық бола қоймас, сірə, мұндай:
Егіздің біз екенбіз сыңарындай.
Қоймаспыз зарлауды да, сарнауды да,
Көзден мұң,
Көкіректен мұң арылмай!..