Алыптар портреті алдында – Тұрсынхан Әбдірахманова

Алдында тұрмын алыптар портретінің,
Есімдері мен еңбектері бар білетінім.
Жылдарды бойлап
шегініп кері ойым түр,
Саралай барлап
мәнісін ел құрметінің.
Ілияс, Сәкен,
ізетпен дейміз Биағаң.
Егіздер дерсің
қанаттанған бір ұядан.
Тұлға, тұрпаты,
парасат, дарын өресі
Толқытып, баурап,
жүрекке ыстық құяды ән.
Жауыққан жауды
алыстан тапқан, алыстан,
Бауырын даттап,
қарындасымен алысқан
Емес дейді олар
біреуді сүріндіріп кеп
Масайрап орын
алмаған дейді ғарыштан.
Есеппен дос боп
абырой-атақ жимаған,
Қас болып досқа
қапысын тауып қинаған
Емес дейді олар,
арамдықпенен биіктеп,
Залымдықпенен
«бит ішіне қан құймаған»
Ғажап-ау пай-пай,
дерсін бір қалай нар туған.
Кейбіреулердей
атақ-даңқ емес, ар қуған.
Елім деп күйіп,
елім деп тоңған,
сол үшін
Көбелек болып
шыбын жандары шарқ ұрған.
Көмірдей қара
шаштарда ақ жоқ жалғыз тал,
Қараған үнсіз
жүздерде мынау бар ма ызғар. 
Мейірім төккен
тұп-тұнық мөлдір көздерден
Төгілер сынды
ғажайып сырлар жан сыздар.
Тоқсанға келді
деп тойлап біздер мәзбіз-ақ.
Құзыры күшті
уақыт өзі жалғыз-ақ
Сала алмай ізін,
күн асқан сайын биіктеп,
Жігіт күйінде,
ғасырлар асып,
аз ғұмыр жасап,
мәңгі өлмей, есте қалды ұзақ.