Семейге – Тұрсынхан Әбдірахманова

Отанның қай бұрышы болсын өгей,
Аларсың қай асылды оған теңей!
Дегенмен арқам тұнғыш сызға тиген
Ыстықсың жасырмаймын туған, Семей!
Шегі жоқ саған деген сағыныштың,
Қанат қып сол сезімді алып ұштым.
Арналы ақ Ертісім айдыныңнан
Жүйріктей шөліркеп кеп қанып іштім.
Алдымнан алып шықты далаң гүлін,
Кетіпті ғарыш бойлап қалаң бүгін,
Ел көріп, еңбек деген, өнер деген,
Бөленді бал сезімге балаң бүгін.
Сан толғап саған теңеу табамын ба,
Өзіңсіз өлең отын жағамын ба!
Шақпағым бойымдағы тәрізденген
Құмыңның ыстығы әлі табанымда.
Ақ Ертіс, әсем екен жағаң бүгін
Төгілген қалың жыныс қолаң бұрым,
Иілген ілтифатпен келінімдей,
Ақ қайың паң қарайтын маған бұрын.
Сен неткен туған өңір сүйікті едің,
Бауырыңнан өрген бала киік едім.
Аралап, көріп бүгін өскеніңді
Мен-дағы өркештендім, биіктедім.