Асыл тас тауып алып ем – Есей Жеңісұлы

Асыл тас тауып алып ем,
Қапыда қайта жоғалттым.
Өкiнiп қалдым тағы мен,
Апыр-ай, неткен олақпын?
Аялап оны көрсем деп,
Түсiрiп қалдым қолымнан.
Бақытым неткен өлшеулi ед,
Кездескен менiң жолымнан.
Тағдырым, қамшы үйiрме,
Түстi ме көктен жай кенет?
Асыл тас менiң үйiмде,
Жарқырап тұрса қайтер ед?
Сүйсiнген сансыз көздердiң,
Сақтайтын едiм сұғынан.
Асылды мендiк сезген кiм?
Кiмнен көремiн, ұрынам?
Қазынам едi, сақтамай,
Айырылдым, жүрiп тасынып.
Жүрегiме де, әттең-ай,
Үлгермей қалдым жасырып.
Шаттығым ұшты, басылдым,
Шараға мөлдiр жас тұнар...
Иесi барлық асылдың,
Бары да, мүмкiн, рас шығар...