Қақпақыл болып, бiр сеңнен көшiп, бiр сеңге – Есей Жеңісұлы

Қақпақыл болып, бiр сеңнен көшiп, бiр сеңге,
Осынау шақта өзiмдi таппай жүрсем де,
Көзiмнiң алдын жап-жарық етiп кетедi,
Жақындай алмай, алыстай алмай бiр сәуле.
Булығып кейде, қыстығып кейде, тұншығып,
Түнекте жүрсем, бiр батып барып, бiр шығып,
Жалқы сәулеге емiнтiп менiң жанымды,
Миықтан күлiп тұрады қарап тiршiлiк.
Барлық арманым, барлық мақсатым былай қап,
Мұңданып жүрсем, көңiлдiң көлiн лайлап,
Бiр сәуле ойнап көзiмнiң келiп алдына,
Еркiмдi менiң еңiретiп бiр сынайды-ақ.
Қалпыма мынау кетердей кенет нұр тамып,
Түсiмде жүрем кеудеме қызыл гүл тағып,
Ояна кетсем, өбектеп менi жатады,
Жақындап келген, алыстамайтын бiр жарық...