Пендең едiм мейiрiмге қаталаған – Есей Жеңісұлы

Пендең едiм мейiрiмге қаталаған,
Қандай тағы еншiң бар атамаған?
Естимiсiң, ей, әлем, түршi құлақ,
Естимiсiң, мен ендi әке болам!
Ұрпақпенен татымды ғұмыр дәмi,
Жабырқаған көңiлге шырыл – дәрi.
Таң алдында жан жарым оятты да,
Құрсағында нұр барын сыбырлады.
Қол ұстасып, шыққанбыз жолға қашық,
Арман, үмiт шақырған алға қашып.
Ей, әлемнiң мейiрi, бар жылуы,
Жүрегiме алшы сен орналасып.
Мен мынау алтын таңның нұрын сүйем,
Торғайыңның сайраған үнiн сүйем.
Ей, әлем, естимiсiң, әке болам,
Естимiсiң, ендеше, сүйiншi бер!
Шоқ үрлеп, жүрек қалай жанбас бұдан,
Мен өлi күндердi ендi алмастырам.
Бабамның, жан әкемнiң ұрпақ жолын,
Мен де ендi Әке болып жалғастырам.
Басы осы ма бақытқа жолығудың,
Тұрдым, қайта отырдым...
томырылдым.
...Жүрегiмнiң түбiнде осы күндi,
Қатты күткен екенмiн, соны бiлдiм...