Бәлкім – Мағиза Құнапияқызы

Қуанышым құлдилайды еңіске,
Бұрымымдай иығымнан құлаған.
Мөлдір әлем кіргізбейді мені ішке,
Келмегелі көптен күткен бір адам.

Өзі ,сөзі, сағынышы, күлкісі,
Сол әлемнің жәдігері ең қымбат.
Елес болып көрінеді жұрт іші,
Жанға айналып бара жаттым мен жұмбақ.

Оны ұмыту соншалықты қиын ба?
Ұмыттым деп сендірейін өзімді.
Талды жанар, талықсыды миым да,
Қара түнге қандырайын көзімді.
.......................................................

Жүрсең дағы қай қаланы мекен ғып,
Көрінесің жоқ адамдай еш мұңы.
Саған таққан айыптарым жетерлік,
Ұмытуға тие ме деп септігі.

Дауысың бар сәл ашықтау күмбірден,
Саған орын сыйлап ем ғой басқарақ.
Сол тағылған айыптардан бір- бірден,
Тағы өзім отырамын ақтап ап.

Шыға алмастай қалғам бүгін шырмалып,
Деген өтірік сағыну да бір бақыт.
Сөз біткеннің ыңғайынан қызғанып,
Алғандаймын ұйқымды да ұрлатып.

Аш көңілге бір талғажау табарсың,
Сәлиқаңды іздемессің Сәмен боп,
Бәлкім мені шын сүймеген боларсың,
Мына өмірдің жалғандығын дәлелдеп.