Туған жерге махаббат – Мағиза Құнапияқызы

Сағындым сотқар өзен пүліш белді,
Сағындым көлбіреген күміс көлді.
Бір жылдай оралмап ем туған мекен,
Жаным жүдеп төзімім жіңішкерді.

Тауды меннен қызғанып боз тұманың,
Жыршы құсың силаған сөз тұмарын.
Мың айланып аяңды ұшсам дағы,
Қанған емес ешқашан көз құмарым.

Орманың сыр сыйлайды ақындарға ,
Табиғатпен жүрегі жақындарға.
Тұп-тұнық бұлағыңды ішіп өстім,
Судай тұнық болмасқа қақым бар ма?!

Өз ұрпағым жырымен тербесін деп,
Қанаттылар құлашын сермесін деп,
Сені әдейі шеткері жаратқан-ау,
Көзі сұқты адамдар көрмесін деп.

Қара таудан қара бұлт шүйілгенде,
Ұқсайды қарт қамшысын үйіргенге.
Шалғай жаралғаныңды мақтан етем,
Қымбат нәрсе жатады қыйын жерде!

Қарайлаймын қырқадан асып барып,
Ата жұрттан жүрсем де бақыт тауып.
Сенің бійік шоқыңа қонайын деп,
Көп ұштым басқа тауға машықтанып.

Сұлу мекен кіресің түсіме ерен,
Сырлас едім тоғайдың құсыменен.
Өлсем бір күн өлермін саған деген,
Махаббаттың тартылыс күшіменен!