Мұңайма, жылама жаным

Мұңайма, жылама жаным,
Бұл маңда жұбатпас ешкім.
Онсыз да қасіреті қалың
Мынау бір сұп-сұры кештің.

Қайтесің уайымға жүзіп,
Көз жасың көтермес оны.
Уақыт сызған бір сызық,
Емес ол маңдайдың соры.

Мағынасыз әуендей сөзің:
«Көремін, – дейсің, – бір жебе!»
Нүктеге қадалып көзің,
Сен іштей егілесің неге?

Өтінем, күлші бір мұңсыз,
Жүрген не еңсеңді езіп.
…Сен қайда барасың үнсіз,
Бейуаққы көшені кезіп?

---