Мазасыз түн
- 0
- 0
Шошимын түсіме еніп,
Дәруіштердің сараң ғұмыры.
Ұйықтайды жанарымның ішіне еніп,
Әлемнің бар қараңғылығы.
Құштарлық
Сезім нұры жауғанда себелектеп,Ермен мұңға мас болған ебелектеп.
Қызыл гүлдің жабысып қауызына,
Қонса жалғыз қоңырқай көбелек кеп...
Ол менмін ғой,
Әлдене керек еткен.
Жетім көлшік бөленіп шұрылға сан,
Маңғаз тірлік айтқанда жырын масаң.
Бозала таң атқанда бозторғай кеп,
Терезеңе қонақтап шырылдаса,
Ол менмін ғой...
Қайтейін ұғынбасаң.
Тырналарын түн бойы тыраулатқан,
Мұңлы әуенге тұншығып мұнарлы аспан.
Қара жолдың үстінде қайғы құшып,
Жапырақты көрсең сен құлап жатқан...
Ол менмін ғой,
Сені ойлап жылап жатқан!
Қыңыр боран қымсынбай қыңсыласа,
Қыңсыласа,
Бір сәтке тыншымаса.
Сенің алма жүзіңді аяз келіп
Ақырын шымшыласа...
Ол менмін ғой сүюге құштарланған,
Жүрегіңнен бір күні бүршік атам...
2003 ж.
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Мұңайма, жылама жаным
- 0
- 0
Мұңайма, жылама жаным,
Бұл маңда жұбатпас ешкім.
Онсыз да қасіреті қалың
Мынау бір сұп-сұры кештің.
Райхан
Тоқтарәлі Таңжарықтың “Құштарлық” өлеңін оқып шықтым — бұл шығарма маған махаббат пен сезімнің нәзік сыры туралы терең ой салады. Өлеңнің “сенің алма жүзіңді аяз келіп ақырын шымшыласа…” деген жолдары жүрекке жылы тиеді әрі жүрекке жақын әсер қалдырады. Автордың поэзиясы адам жүрегіндегі құштарлық пен сүйіспеншілікті табиғат көріністерімен үндестіріп, оқырманның сезіміне шынайы жол ашады. Мұндай өлеңдер қазақ поэзиясының қазіргі әдебиеттегі байлығын көрсетіп, сезім мен сөздің үйлесімділігі арқылы оқырманды әсерлендіреді — рахмет!