Парнас

Ит талаған етегін,
Бұл қоғамға не етемін?
...Бәрін тастап шығам да,
Парнас тауға кетемін.
Жырға толы етегі,
О, Музалар мекені!
Құшағыңа ал!
Шаршатты
Жәдігөйдің жетегі.
Жанса үміттің шырағы,
Қаулар көңіл құрағы.
Қандыр, менің шөлімді,
Касталия бұлағы!
Кезсем таудың бөктерін,
Сарай тапсам көп-көрім.
(Қамқоршысы өнердің,
О, Аполлон!
Текті едің!).
Жанның сен боп күн-айы,
Сені ес көрдім ұдайы.
Құшағыңды аш, Аполлон-
Көктегі күн құдайы!
Өзге ақылын ұғам ба?
Кеттім, білем, шығанға.
Арманымның ақ тауы -
Парнас!
Саған шығам ба?..