Хат – Алма Түсіпбекова

Сен боп басы – биіктің,
Сезіміңе ұйыппын.
Қашықтасың қазір сен,
Халің қалай, сүйіктім?
Мені ойлаумен жүрсің бе?
Күрсінбеші.
Күрсінбе.
... Ғашық болып көрмеген,
Біздің жайды білсін бе?..
Салғаны да – сыз белгі,
Бөлді тағдыр біздерді.
Сен бар кезде жаз еді,
Қазір, міне, күз келді.
Айтсам егер жайымды,
Не дей алам пайымды?
Естен кетпей елесің,
Серік еттім уайымды.
Күтуменен арай күн,
Құс жолына қараймын.
Сипай ескен самалды,
Өзіңе әр кез балаймын.
Сен едің ғой тірегім,
Тілеуіңді тіледім.
Тым алыста жүрсең де,
Өзіңмен бір – жүрегім.
Сенсіз өткен шақтарым,
Қара түнек, қап-қалың.
... Сезімімді алып ұш,
Қанат біткен хаттарым!..