Жалықтың ба, қара жер

Жалықтың ба, қара жер,
Жарылыстан!
Жүрегімді зорлықтың зәрі қысқан.
Сенде туған, сенде өскен пенделердің
Бола алмайды бәрі жау, бәрі дұшпан.
Ашынған жан айтудан тайынар ма,
Ақ жүректің ақауы айығар ма,
Сен анасың!
Анасын аямаған
Амал-айла табылмас айуанға.
Көп болғанмен сырым да, азабым да,
Қаралы жер жоқ еді қазағымда.
Сен анасың!
Ананың көкірегін
Толтырдық па ақыры аза-мұңға?
Бар ма құдай?!
Алдына барар едім.
Кәдесіне керексе жарар едім.
Назары – пәс,
Көзі – жас,
Емшегі – тас
Ана көрсең,
Ол – менің қара Жерім!
Осы екен ғой жұрдай боп тоналғаным,
Түрмесіне тірліктің қамалғаным.
Сен анасың!
Анасын жылатқанның
Көрген жоқпын оңғанын, оңалғанын.
Қайырымды қара жер,
Сен анасың!
Ашынасың, тулайсың, демаласың.
Қойыныңда өсірдің қойшыны да,
Данышпанды, көсемді, ел ағасын.
Жатыр-ау деп ойламай ақын бабаң,
Сенің шұрқ-шұрқ төсіңді зақымдаған.
Ей, қолбасшы!
Тұрса егер қайтер едің
Мәскеуде емес, Семейде қатын-балаң.
Күрсінесің, күні-түн аһ ұрасың,
Шыңғырасың,
Жылайсың, бақырасың...
Уайымға батасың, біраздан соң
Ұрпағыңды бірлікке шақырасың.
Шақырасың туысты, ағайынды,
Көкірегің қайғыдан қақ айрылды.
Шыр-шыр қағып қорғайсың Шәкәрімді,
Аман-есен сақта деп Абайымды.
Ақыл – ақау,
Ес – жарым, күйкі шыдам,
Өрекпіген көңілдің күйті күмән.
Бесігіне бөлеген перзентіңді
Оятуға қимайсың ұйқысынан!