Жазмыш

Тағы бір жан қылтасынан қиылып,
Құс жолына бет алғанда арманда;
Жаратқаннан жарық сәуе бұйырып,
Келген екем өлең болып жалғанға.
Маған бірақ бақ құрғырың көнбеді,
Сұлудайын сүймесіне жолыққан.
Өмір биіне икемім келмеді,
Билей алмау ұят екен халықтан.
Болғым келген ғасырымның ақыны,
Қиялдандым ұлы болып өтем деп.
Шалқып жүріп шарап та іштім ақыры,
Омар Хаям бабам айтты екен деп.
Ауыр мұңға арқа тостым мен енді,
Құштарлығым артпай қойды өмірге еш.
Түсінсе сол түсінер деп өлеңді,
Бір сұлумен болып кеттім көңілдес.
Өмір дейтін той сияқты көңілсіз,
Тойдан ерте қайтқан дұрыс тегінде.
Талай достар болып кетті сенімсіз,
Кеше ғана бас байлайтын өлімге.