Ей, өлең! – Несіпбек Айтұлы

Ей, өлең барасың сен қай жаққа алып?
Қалды ғой екеумізді аймақ танып.
Сескенем, түбі терең иірімбісің,
Бет жағы жататұғын қаймақтанып?
Білмеймін кейде саған не дерімді,
Таба алмай әлек болам керегіңді.
Япыр-ау, дариямысың дауыл мінез,
Көрсетпей қойдың ғой бір кемеріңді.
Күтіп тұр екен бізді тағдыр қандай,
Кім білсін, кімнің бағын жандырғандай?
Сөзі олақ, тілі шолақ мына заман,
Байқасам, талайды естен тандырғандай.
Көрер көз болмаса да тыңдар құлақ,
Өмірден үміт үзбе, тым зар жылап.
Шелектей түбі түскен қуыс кеуде,
Басыңды зеңітсе де құр даңғырап.
Жартасқа жаңғырғанмен жан кірген бе,
Сөз айтып әуре болма мәңгіргенге.
Есіне бір түсерміз әлдекімнің
Қалың ел қайта оянып, таң күлгенде.

1980