Ақынмен қоштасу – Несіпбек Айтұлы

Көлденең ақын жатты көз алдымда,
Қалтырап қарап тұрдым,
Бозардым да.
Ақылдым,
Санаңда сәл сәуле қалып,
Сол шақта маңайыңды сезе алдың ба?
Сұп-сұлық, мұздай суық кескін-мүсін,
Мызғисың,
Болмайды енді ешкімде ісің.
Кешегі даттап жүрген кейбіреулер
Мақтап тұр дәл қасыңда, естимісің?
Ғайыптан жатырсың ба бәрін көріп,
Жылап тұр бала-шағаң, жарың келіп.
Тағдырдан тұтқиыл бір жарлық жетсе,
Орныңа кетер кім бар жанын беріп?..
Мазасыз тіршілікке қайтқың келмей,
Әлде өзің зытасың ба тайтқып желдей?
Ең соңғы қас қағым сәт құпия ғой,
Айтсаңшы, ақтық лебіз айттың нендей?
Мәңгілік тұратұғын сені ескеріп,
Өтті ме туған далаң елес беріп?
Деді ме асқар тауың: «Қош бол, балам,
Тұтқасы дүниенің емес берік!»
Отырған жібекке орап, гүлге бөлеп,
Кетсеңші мына жұртқа бірдеңе деп.
Жалынсыз, жарығы жоқ жансыз дене,
Кірген соң қара жерге кімге керек?..

1980