Махаббат – Несіпбек Айтұлы

Ойлап тұрсаң қабырғаңа батады-ақ,
Қыран жылап, қуанды сан жапалақ.
Бірақ көбін ұмыттырып жіберді
Тіршілікке деген іңкәр махаббат.
Бұл өмірдің мінезі де қатал-ақ,
Жамандардан жедік талай шапалақ.
Бірақ оны білгізбестен келеді
Елге деген ең керемет махаббат.
Мейірімге шөлдегенде қаталап,
Жақсылардан көрдік талай шапағат.
Сондықтан да көкіректе өшпейді
Адамзатқа деген ыстық махаббат.
Сол махаббат жел өтінен қалқалап,
Анамдай бір келе жатқан арқалап.
Толтырады шуағымен, нұрымен,
Көңіл кейде құлазыса орталап.
Жастық шақта атты қанша күліп таң,
Тез алыстап кететінін кім ұққан?
Сол махаббат тереңдерге бойлатып,
Сусындатқан кәусар менен тұнықтан.
Соңымызда жылдар қалып, жол қалып,
Зымырадық көрген күнді олжа қып.
Сол махаббат қара түнде адассам,
Алдыма әкеп түсіретін мол жарық.
Сол жарықпен тарта берем мен алға,
Ұмтылғандай көктемдегі көгалға.
Аман болғай күнәден пәк, махаббат,
Бұл дүниеде сен жоғалма, жоғалма!

1985