Өлең, жыр, ақындар

Кер заманда

  • 26.09.2021
  • 0
  • 0
  • 651
Ұлар шулап үрейленсе, ұлы таудан аң қашар,
Ін түбінен індет шықса, іргесіне жалғасар.
Кер заманда бағыланның борсық сорып құйрығын,
Кер сиырдың емшегіне сұр кесіртке жармасар.
Аю көніп көкбөріге желкесінен жұлқыған,
Жылан шошып шегінеді шегірткенің сұрқынан.
Сүтке тойған бала мысық итке күліп мұртынан,
Кәрі бүркіт тышқан аулар жапалақтың жұртынан.
Теке артылып мегежінге қолаңсасы сасыған,
Қыршаңқы есек азынайды қотыр байтал қасынан.
Арыстанның терісіне жолай алмай жолбарыс,
Атан түйе тіксінеді өлген бура басынан.
Ала жылан болып шығып белдеудегі ала арқан,
Ақ орданы сықырлатса, шымырлайды жон арқаң.
Қиқы­жиқы, ойқы­шойқы, қыңыр­қисық көбейсе,
Екі көзі түзулерге қыли біткен болар таң.
Өлген әкең тірілмейді қанша жыла, қанша егіл,
Осылардың бәрін көрген біз не деген жансебіл?!
Бейшараға бейіт соққан бір мейірбан болмаған,
Күресінде басы қалған, босағада өлсе құл.
96
Сорлы құлдың шыбын жаннан басқаға жоқ таласы,
Туды, өлді – болды ғайып, көрінбейді қарасы.
Жеті атасы хандық құрған қаптап кетті қасқалар,
Қызыл табан, қырғыш көтен қалмай кедей баласы.
Талапайға кіргеніңмен отырасың қай таққа?
Бұлтқа өкпеле, күн сәулесі шала түссе байтаққа.
Қазақ атың рас болса, бәсекеден құр қалма,
Ағайының, әне, кетті, ал итіңді айтақта!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Қияметтің көпірі

  • 0
  • 0

Тарбағатай – туған жерім, алыс қалды ар жақта,
Шыдар ма екен буған белім зілден ауыр салмаққа?
Құлақ салмас керең дүние мендей мұңлық заржаққа,
Кімге барып шағынамын, жыламасам аруаққа?

Толық

Серпіл, аға!

  • 0
  • 0

Егіліп жылай берме, серпіл, аға,
Жылаумен көздің жасы сарқыла ма?
Ақыны Алатаудай күңіренсе,
Қайыспай қабырғасы ел тұра ма?

Толық

Махаббат назы

  • 0
  • 0

Аялағаным, саялағаным, бағалағаным бағыма,
Еркелей басып, құшағыңды ашып, жақындау келші жаныма.
Еркіңе көнбей, толқыған көлдей, шалқыған желдей, шіркін­-ай,
Өзіңе мәлім өмірдің әнін қозғашы, жаным, сағына.

Толық

Қарап көріңіз