Көк түтін боп – Несіпбек Айтұлы

Мен тұрмын шулы қала ішінде,
Түк көрмеген, түк сезбеген пішінде.
Жасырғаным – таңдайымның астында,
Талшық қылған тарамысым – тісімде.
Жел тимеген тағысы едім даланың,
Қамауына тез көндіктім қаланың.
Күн қабағын көкжиектен танушы ем,
Енді бағам терезенің қабағын.
Бұған­дағы шүкіршілік етемін,
Елден асып, енді қайда кетемін?
Осы болса – менің Мекке­Мәдинам,
Осы болса – ұя салған мекенім!
Шулы ортаға келген жоқпын бекерге,
Қуғанменен арманға адам жетер ме?
Тар қалаға тағдырымды байлағам,
Кең даланың құшағынан кетерде.
Мұны өзімнен басқа, сірә, кім ұғар,
Жөнім де бар жәрмеңкеге құнығар.
Бұл қалада жер­жаһанның жыны бар,
Бұл қалада жеті атамның құны бар.
Бұл қалада өмір сүрер оңай кім?
Бұл қалада тоналамын, тонаймын:
Сылдырына зар боп жүріп бұлақтың,
Сыбдырына зар боп жүріп тоғайдың.
Бұл қалыппен жүре берсем, жаным­ай,
Түбінде бір өзімді­өзім танымай,
Көк түтін боп көкке қарай ұшармын,
Жер бетінің тынысына жарымай.
Көлеңкемнен басқа сонда нем қалар,
Өз білгенін оқи берсін молдалар.
Қаралы бір қара сызық тартылып,
Аспан менен жер ортасы жалғанар.
Сонда менің біткен жаным тоналып,
Кең аспанның аясында демалып,
Кешкі бұлттай күреңітіп жатармын,
Батқан күннің шапағына оранып...