Қазақ – Жұмекен Нәжімеденов

...Сақалды адам санасыздау жөткірді,
тіл ұшынан сөзі үзілмей көп тұрды.
Сен, қасірет!
Тілін буған шешеннің,
қырғыш еткен алмастайын өткірді.
Жұбандырар сөз жоқ па,
әлде жан жоқ па —
ұға алмайсың, біле алмайсың болжап та.
Жігіт ұлы мерт болыпты осы үйдің —
кебінді өлік — шымылдықта, оң жақта.
Күйік қинап булығады әке өксіп;
(күйік көрмей өссек біздер — қате өстік)
қазан жақтан ана даусы шықты ащы:
"сорлы бала, сорлы бол да жат өстіп!"
Содан соң-ақ келді жұрттың сөзге әлі,
жұбау сөздер бірте-бірте қоздады.
Әр сөз бірақ саулы інген боп ыңырсып,
жетім бота болып әр сөз боздады.
Мақал мініп жатты ағылып ой легі,
сөйледі-ай кеп шешен біткен, сөйледі.
Жалтылдақ сөз мысал жегіп, мыс киді;
сонсоң... "сабыр — сап-сары алтын" ғой деді.
Өлген жұртты "дүниеден озған" ғып,
жылатуға жарап жатты сөз барлық.
(Бауыры бүтін жұрттың аузы алғыр ғой —
жүрек түгіл сүйегіңді қозғарлық).
Таңырқаман таным тұтса нені елім,
бірақ бұны таң боп айтқым келеді:
Қазалы үйдің жеті қызы бар еді,
ешкім бірақ балаң бар-ау демеді.
Тасқандық па, тасырлық па бет тілген —
ойлай-ойлай алысырақ кеттім мен.
Жаугер халқым ат мініп, ақ қылышты
кім ұстаса — соны балам деп білген.