Күйе – Жұмекен Нәжімеденов

Екі бала келді маған бір күні:
От бүркеді біреуінің кірпігі,
біреуінің жанарына жас тұнған,
екеуі де асқынған.
Бірі — шағым,
екіншісі соқты дау:
— Мынау, — деді, — күйе жақты,
— Жоқ, мынау...
— Кірпігіңді келмей ме, дос, кептіргің
құрдасыңның көз-отына? — деп күлдім.
Біреуі айтты:
— Ақтама, аға, ақтама,
күйе жақты, міне, қара, қап-қара.
Сонда аңғардым: біреуінің беті айғыз.
— Мұны, — дедім, — ұят, ұят атаймыз.
Сонсоң сүртіп әлгі күйе-бажақтың
қақ жартысын ана балаға жақтым.
Сонда екеуі мәз болысты.
бәрі әйгі:
Күйелілер — бөліскенді қалайды.
Тазарған жоқ ешқайсының жүзі одан...
содан өзім әлі күнге қызарам.